กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลู่เหยียนมองป๋ออวิ๋นถิงอย่างไม่เข้าใจ เลิกคิ้วถามว่า “ทำไมล่ะ”
“เธอเองก็บอกว่าเป็นโรงงานอุตสาหกรรมทหาร แล้วคิดว่าสิ่งที่ให้เธอแปลจะง่ายงั้นเหรอ”
!!!
ลู่เหยียนใจหายวาบ เธอลืมเรื่องนี้ไปเลย
เธอนึกถึงตอนที่อ่านนิยายออนไลน์ในชาติปางก่อน มีพล็อตที่เจ้าหน้าที่ล่ามบางครั้งถึงขั้นถูกกักตัวไว้ ทำงานเสร็จเมื่อไหร่ถึงจะได้กลับบ้าน
ทันใดนั้นเธอรู้สึกว่างานล่ามนี้ไม่น่าดึงดูดเอาเสียเลย
เพื่องานสักงานหนึ่ง ต้องสูญเสียอิสรภาพ กลับบ้านไม่ได้ เธอคงทนไม่ไหว
เพราะเธอไม่มีจิตวิญญาณแห่งการอุทิศตนที่มั่นคงขนาดนั้น
ป๋ออวิ๋นถิงมองออกถึงความคิดของเธอ จึงพูดต่อ “เธอไม่ต้องมองโลกในแง่ร้ายเกินไป ลองไปดูก่อนก็ได้ ถ้าไม่เต็มใจก็แล้วไป”