กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เพราะมือทั้งสองข้างของหยางเหม่ยลี่ถูกมัดไว้ด้านหลัง ไหล่ทั้งสองข้างยังมีคนกดไว้ ทำให้เธอขยับตัวไม่ได้เลย ต้องทนรับก้อนหินและใบผักเน่าที่ถูกปาใส่โดยตรง
ตอนนั้นในใจของเธอเต็มไปด้วยความอับอายและความกลัว น้ำตาไหลเหมือนน้ำท่วมที่เปิดประตูระบาย ไหลพรากลงมา หยดลงบนถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่น
แต่ในเวลานั้น ยิ่งเธอร่ำไห้มากเท่าไร ผู้คนรอบข้างก็ยิ่งรังเกียจมากเท่านั้น เสียงด่าทอที่ฟังไม่ได้เหล่านั้นราวกับภูเขาลูกแล้วลูกเล่าที่กดทับเธอจนหายใจไม่ออก