กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ช่วงนี้ซุนอวี้ผิงเป็นคนดูแลเด็ก ยกเว้นพาเสี่ยวเทาเดินเล่นในเขตเรือนใหญ่ พออยู่บ้านเมื่อไร เสี่ยวเทาก็ให้เธออ่านหนังสือให้ฟัง สอนให้รู้จักตัวอักษร และสอนครั้งเดียวก็จำได้
“พอเธอกับอวิ๋นถิงกลับไปที่กองทัพแล้ว เธอต้องสอนเสี่ยวเทาให้ดี สมองของเด็กคนนี้ดีจริง ๆ เธอต้องไม่ทำให้เด็กคนนี้เสียโอกาส” ซุนอวี้ผิงกำชับอย่างไม่วางใจ
เพียงแต่ตอนนี้เด็กยังเล็กเกินไป ยังเขียนหนังสือไม่ค่อยเป็น ไม่อย่างนั้นคงเขียนได้ไม่น้อยแล้ว
ลู่เหยียนหอมแก้มเสี่ยวเทาเบา ๆ “ว้าว ไม่คิดว่าเสี่ยวเทาของเราจะเก่งขนาดนี้ เดี๋ยวแม่ต้องขอดูหน่อยว่าช่วงนี้จำตัวอักษรได้กี่ตัวแล้ว ดีไหม”