กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เอาแต่ยุ่งตลอด จะมีเวลากินข้าวที่ไหนกัน อีกอย่างช่วงนี้โรงอาหารของหน่วยงานก็เลิกขายข้าวไปนานแล้ว”
ลู่ชงดื่มน้ำร้อนอึกหนึ่ง รู้สึกว่าร่างกายทั้งร่างอบอุ่นขึ้นมา เขาส่ายหน้าพูดอย่างจนใจ
ลู่เหยียนรีบเดินไปทางห้องครัว พลางพูดว่า “ช่วงเวลานี้ก็ไม่เหมาะจะทำอะไรมากมาย ฉันจะต้มบะหมี่ให้พวกเธอกินสักชามก็แล้วกัน”
“งั้นฉันช่วยเธอเป็นลูกมือเอง” ลู่ชงวางแก้วในมือลงแล้วเดินไปห้องครัว พลางไม่ลืมบอกซ่งเหยา “แม่ก็กินสักหน่อยนะ อีกหลายชั่วโมงกว่าจะถึงมื้อเย็น”
“ได้ ๆ!”
ซ่งเหยายืนอยู่นอกประตูห้องครัว มองลูกสองคนที่กำลังยุ่งอยู่ในครัว จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่าชีวิตตอนนี้ช่างดีจริง ๆ!