กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“หึ คนโง่นั่นฉันจะไปสนใจเธอทำไม? ก่อกรรมเองก็ต้องรับกรรมเอง”
“แฮะ ๆ จริง ๆ แล้วฉันไม่ได้คิดจะฆ่าเธอเลย ฉันจะให้เธอใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในความทุกข์ทรมานไม่สิ้นสุด ให้เธอชดใช้สิ่งที่ตัวเองก่อ”
หวังฟางพิงเก้าอี้สอบสวน ไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรกันอยู่ จู่ ๆ ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มประหลาดออกมา
“หึ ทั้งที่ชอบป๋ออวิ๋นถิงแท้ ๆ แต่กลับวางยาตัวเอง คิดบัญชีป๋ออวิ๋นเฟย แล้วยังอ้างสวยหรูว่าถึงจะไม่ได้แต่งกับคนซ่างเหรินในดวงใจ ก็ขอให้ได้อยู่ในสมุดทะเบียนบ้านเล่มเดียวกันก็พอ”
“ยัยโง่ ไร้เดียงสาได้โง่จริง ๆ”
เวลานี้ลู่ชงกับลู่เหยียนพี่น้องพากันหรี่ตา ในดวงตาทั้งคู่เปล่งประกายเย็นเยียบและอันตรายออกมา
พวกเขารู้สึกมาตลอดว่าวิธีแบบนี้ไม่น่าจะเป็นสิ่งที่คนยุคนี้คิดออกมาได้