กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“แม่ อวิ๋นเฟย ฉันกลับมาแล้ว!”
เสียงผู้หญิงนุ่มนวลเสียงหนึ่งดึงดูดสายตาของผู้ใหญ่หนึ่งคนกับเด็กเล็กสองคนที่นั่งอยู่ในห้องรับแขก
ผู้หญิงคนหนึ่งสวมเสื้อขนเป็ดยาวสีแดงเข้มถือกระเป๋าหนังสตรีเดินเข้ามาจากข้างนอก
ผู้หญิงคนนั้นอายุราวสามสิบปี ผมยาวรวบไว้ด้านหลัง ใบหน้ารูปไข่ คิ้วรูปใบหลิว ดวงตาเรียวยาวหางยกเล็กน้อย ดูราวกับยิ้มอยู่ตลอดเวลา
นี่คือจางเฉียวเฉียว ภรรยาของป๋ออวิ๋นเฟย นักวิจัยประจำสถาบันวิจัย
“กลับมาแล้วหรือ เป็นไงบ้าง พวกเธอจะได้พักเมื่อไหร่” ป๋ออวิ๋นเฟยเดินไปช่วยเอากระเป๋าในมือเมียไปแขวนบนตะขอที่ผนังพลางถาม
“พี่สะใภ้!” ป๋ออวิ๋นถิงก็ลุกขึ้นจากโซฟาเพื่อทักทาย