กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อวิ๋นเฟย อย่าดึงฉันไว้ ฉันต้องกลับบ้านสักหน่อย”
ลู่ชงหันไปมองเจ้าของมือที่กำลังดึงแขนเขาไว้
เด็กสาวที่ชื่อหยางส่วงคนนั้นต้องเป็นน้องสาวของเขาแน่ ๆ เธอเหมือนแม่ตอนสาว ๆ มาก พอเขาเห็นแวบเดียวก็รู้สึกได้ว่านี่คือน้องสาวของเขา
“ลู่ชง นายอย่าเพิ่งใจร้อน เรื่องนี้ผ่านมาหลายปีแล้ว ฉันว่านายควรสืบให้ชัดก่อน เผื่อว่า สมมุติว่าเผื่อมันไม่ใช่จริง ๆ นายจะทำให้น้าซ่งเสียใจอีกครั้งหรือไง”
ป๋ออวิ๋นเฟยดึงแขนลู่ชงไว้แน่น เจ้าหมอนี่แรงเยอะจริง ๆ เขาต้องออกแรงไม่น้อยกว่าจะรั้งตัวไว้ได้และกดกลับไปนั่งบนโซฟา