กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อเทาเทาพาหยางส่วงตามทันเรือรบ ร่างเงาของป๋ออวิ๋นถิงก็ไม่อยู่ในห้องควบคุมเรือแล้ว
หยางส่วงแผ่พลังจิตวิญญาณของเธอไปทั่วเรือรบเพื่อค้นหาตำแหน่งของผู้ชาย ไม่นานนัก ดวงตาของหยางส่วงก็เปล่งประกาย ป๋ออวิ๋นถิงในยามนี้ได้กลับไปยังห้องพักผ่อนส่วนตัวซึ่งมีเพียงเขาในฐานะผู้บัญชาการสูงสุดของเรือรบจึงจะใช้ได้แล้ว
ยามนี้เขาสวมเสื้อกล้ามแขนสั้น นอนอยู่บนเตียง ร่างกายคลุมด้วยผ้าห่มบางสีเขียวทหาร ดวงตาทั้งสองปิดสนิท ลมหายใจยาวและสงบ เห็นได้ชัดว่าเขาเข้าสู่ห้วงนิทราแล้ว
เทาเทาวูบเดียวก็พาหยางส่วงมาถึงดาดฟ้าเรือรบที่ไม่มีผู้ใด พลังจิตวิญญาณของเธอเฝ้าสังเกตความเคลื่อนไหวรอบด้านตลอดเวลา ไม่นานก็มาถึงหน้าต่างห้องของป๋ออวิ๋นถิง