กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อ้อ เขาดีขนาดนั้นเลยเหรอ”
เสียงถามที่แฝงความเย็นชาเล็กน้อยดังขึ้นในห้องผู้ป่วย ทำให้ตะเกียบของหยางส่วงที่กำลังเตรียมจะจัดการกับหมูตุ๋นซีอิ๊วในกล่องข้าวชะงักค้างกลางอากาศ
หยางส่วงเงยหน้ามองป๋ออวิ๋นถิงแวบหนึ่งอย่างเหม่อลอย แล้วกะพริบตาปริบ ๆ อย่างไม่เข้าใจความหมาย หืม นี่เป็นอะไรไป น้ำเสียงดูท่าทางไม่ค่อยถูกต้องนะเนี่ย
อืม ค่อนข้างเย็นชาทีเดียว!
หยางส่วงพบว่าคนผู้นี้กำลังจ้องมองตัวเองตาไม่กระพริบ เธอจึงลูบหน้าของตัวเอง เธอยังไม่ได้กินหมั่นโถวเลย บนใบหน้าก็น่าจะไม่มีอะไรกันติดอยู่นี่นา
ป๋ออวิ๋นถิงมองเด็กสาวที่อายุน้อยกว่าตนเอง 12 ปีซึ่งนั่งอยู่ตรงหน้าเวลานี้ พลันรู้สึกอึดอัดใจขึ้นมาเล็กน้อย เขากำลังคิดอะไรกันอยู่ เห็นได้ชัดว่าแม่หนูคนนี้ยังไม่เปิดจุดชีพจรเลย