เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“รอมาสิบปีแล้ว เตรียมพร้อมมาตั้งนานแล้ว”
ขณะที่ฟางฉิงพูดประโยคนี้ น้ำเสียงเรียบเฉยราวกับกำลังบอกว่าอากาศวันนี้ดี แต่หลินหน่วนเห็นนิ้วมือของเธอกำแล้วคลาย คลายแล้วกำอยู่ในกระเป๋าเสื้อบุผ้าฝ้าย
สิบปี คนคนหนึ่งแบกรับความลับใหญ่หลวงเพียงลำพัง ประคองตัวเองอยู่ในยุคที่ไม่ใช่ของเธอมาสิบปี
หลินหน่วนไม่พูดอะไรกันมาก เพียงยื่นมือเข้าไปในกระเป๋าแล้วกำมือฟางฉิงไว้ มือของฟางฉิงเย็นราวกับน้ำแข็ง แต่แรงที่กำตอบนั้นหนักแน่น
ทั้งสองยืนอยู่ในฝูงคนที่อึกทึกครึกโครมครู่หนึ่ง ไม่มีใครเอ่ยปาก
ฤดูใบไม้ผลิปี 1978 มาถึงเร็วกว่าปีก่อน ๆ
ข่าวการปฏิรูปและเปิดประเทศพัดจากแดนใต้ขึ้นไปถึงแดนเหนือราวกับลมวสันต์
หลินหน่วนรอวันนี้มานานเกินไปแล้ว
พอเดือนหนึ่งผ่านพ้นไป เธอก็กางกระดาษขาวแผ่นใหญ่แผ่ไว้ในห้องทำงานของโรงงานแปรรูป
ลู่จิ่งเซินนั่งอยู่ตรงข้าม ถือกระบอกน้ำชาไว้ในมือ มองเธอวาด