เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอผ่านวันขึ้นสิบห้าค่ำเดือนหนึ่งไปได้ไม่นาน หลินหน่วนก็ย่อตัวลงข้างรังผึ้งในสวนหลังบ้านเพื่อตรวจดูสภาพฝูงผึ้ง
รังผึ้ง 50 รังเรียงเป็นแถวยาว ใต้แสงแดดอุ่นของต้นวสันต์ ผึ้งบินเข้า ๆ ออก ๆ เสียงหึ่ง ๆ ดังต่อเนื่องเป็นผืนเดียว
ตลอดทั้งปีที่แล้ว ผึ้ง 50 รังผลิตน้ำผึ้งได้ 1,200 จิน ขายเป็นบรรจุภัณฑ์แบบเทรวมให้สหกรณ์จัดจำหน่าย จินละ 1 หยวน 5 เหมา หักต้นทุนแล้วได้กำไรสุทธิมากกว่าหนึ่งพันนิดหน่อย
ตัวเลขนี้ — ไม่พอ
หลินหน่วนลุกขึ้น ปัดดินที่ติดอยู่บนหัวเข่า
น้ำผึ้ง 1,200 จิน ขายได้ 1,800 หยวน ฟังดูไม่น้อย แต่ถ้าเทียบกับโรงงานแปรรูปก็เป็นแค่เศษเสี้ยว
ปัญหาอยู่ที่ตรงไหน
อยู่ที่คำว่า “บรรจุภัณฑ์แบบเทรวม” สองคำนี่แหละ
คืนนั้น พออันอันหลับแล้ว หลินหน่วนนั่งอยู่ในห้องโถงกลางบ้าน ตรงหน้าแผ่กระดาษขาวแผ่นหนึ่ง
ลู่จิ่งเซินนั่งเช็ดปืนอยู่ข้าง ๆ ชายตามองเธอแวบหนึ่ง