กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เฉียนเว่ยหมินไม่ได้ไปเมืองมณฑล
เขาไม่กล้า
แต่เขาก็ไม่ได้หยุดนิ่ง
เช้าตรู่สามวันให้หลัง สถานีอนามัยเพิ่งเปิดประตู หยางเสี่ยวฮวายังนับสต็อกอยู่ในห้องจ่ายยา รถจี๊บเก่าคันหนึ่งของสหกรณ์ประชาคมก็จอดอยู่หน้าประตู
เฉียนเว่ยหมินพาคนสองคนเข้ามา คนหนึ่งถือสมุด อีกคนสะพายกระเป๋าเอกสาร
หยางเสี่ยวฮวาเงยหน้าเห็นเขา ห่อยาในมือเกือบหลุด
“รอง...รองเลขาธิการเฉียน?”
เฉียนเว่ยหมินกวาดตามองรอบห้องตรวจ สายตาไล่หยุดอยู่ที่ตู้ยา โต๊ะอุปกรณ์ หม้อฆ่าเชื้อทีละอย่าง ราวกับกำลังการตรวจรับงานก่อสร้าง
“สหายหลินหน่วนอยู่ไหม?”
“อาจารย์อยู่ข้างในกำลังปรุงยา—”