เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอพ้นเดือนหนึ่งมาได้ไม่นาน หิมะบนภูเขาก็ละลายไปกว่าครึ่ง
หลินหน่วนสะพายกระเป๋าผ้าใบเดินตามเหล่าจ้าวขึ้นเนินเขา เหล่าจ้าวอายุหกสิบกว่าแต่ขาแข้งยังคล่องแคล่วดีมาก เขาเหน็บเคียวไว้ที่เอว มือหนึ่งแหวกพุ่มไม้ ฝีเท้าของเขามั่นคงยิ่งกว่าคนหนุ่มสาวเสียอีก
“หมอหลิน คุณแน่ใจนะว่าในร่องเขานี้มีผึ้งป่า?” เหล่าจ้าวหันกลับมามองเธอแวบหนึ่ง
“แน่ใจค่ะ ตอนที่ฉันมาเก็บสมุนไพรเมื่อฤดูใบไม้ร่วงปีที่แล้วเคยเห็น อยู่ตรงริมป่าต้นไหวข้างหน้านั่นเอง”
“ตอนนั้นทำไมถึงไม่บอกล่ะ?”
“ฤดูใบไม้ร่วงเคลื่อนย้ายฝูงผึ้งไม่ได้ค่ะ ต้องรอช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ ตอนที่ผึ้งเพิ่งออกจากจำศีลและยังไม่ได้แยกรัง ถึงจะเก็บได้ง่าย”
เหล่าจ้าวพยักหน้า น้ำเสียงเจือความเลื่อมใส
“คุณถึงขนาดรู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ?”
“อ่านมาจากในหนังสือน่ะค่ะ”