กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“มา ก็มา”
หลินหน่วนดึงชายผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงบ่าของอันอัน น้ำเสียงเรียบเฉยราวกับกำลังบอกว่าพรุ่งนี้ควรไปรดน้ำผัก
ลู่จิ่งเซินมองเธอ รอฟังประโยคต่อไป
“จิ่งเซิน การนั่งรอให้คนมาสืบสวนไม่ใช่สไตล์ของฉัน” หลินหน่วนหันตัวกลับ แววตาใสกระจ่าง “ฉันต้องตอกฐานรากของตัวเองให้แน่นขึ้นอีกชั้นก่อนที่เขาจะมาถึง”
“จะตอกให้แน่นยังไง”
“กราบอาจารย์”
เช้าวันรุ่งขึ้น หลินหน่วนขี่จักรยานไปโรงพยาบาลประจำอำเภอ
คณบดีหลิวกำลังเซ็นเอกสารอนุมัติในห้องทำงาน พอเห็นเธอเดินเข้ามาก็วางปากกา
“แม่หนูหน่วน แขกหายาก วันนี้มีเวลามาหาฉันได้ยังไง”
“ลุงหลิว ฉันมีเรื่องจะขอร้องคุณ”