กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากหลี่เหวินจิ้งถือตำราเรียนสองเล่มเดินจากไป วันเวลาก็ไหลไปข้างหน้าเหมือนสายน้ำบนคันนา
ชั่วพริบตา ปลายฤดูใบไม้ร่วงกวาดผ่านหมู่บ้านเซี่ยเหอ อันอันอายุหนึ่งขวบครึ่งแล้ว
“แม่ ไก่! ไก่วิ่ง!”
เช้าตรู่ อันอันพุ่งออกจากห้องโถงกลางบ้าน ขาสั้น ๆ สองข้างก้าวเร็วมาก วิ่งตรงไปยังไก่ลู่ฮวาที่กำลังคุ้ยอาหารอยู่มุมลาน
ไก่ตกใจจนกระพือปีกวิ่งไปทางริมกำแพง อันอันไล่ตามติดไม่ปล่อย พอวิ่งถึงมุมก็ก้าวพลาด ทั้งตัวล้มคว่ำลงกับพื้น
ซ่งหว่านชิงโผล่หัวออกมาจากห้องครัว “อันอัน!”
อันอันใช้สองมือยันพื้น พลิกตัวลุกขึ้นนั่งเอง ปัดดินที่เข่า แล้วยิ้มกว้าง
“ไม่เป็นไร”
สองคำพูดออกมาชัดเจนฉับไว ลุกขึ้นยืนแล้ววิ่งไล่ไก่ต่อ
ซ่งหว่านชิงกำตะหลิวยืนนิ่งอยู่ที่ประตู ตั้งสติได้ตั้งนาน