เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“หน่วนหน่วน ฉันมารับเธอแล้ว”
“งั้นก็ไปกันเถอะ วันนี้คนทั้งหมู่บ้านต่างจับจ้องมองคุณอยู่ หากยังยืนต่อแบบนี้ เสี่ยวโจวคงได้เตือนคุณอีกว่าควรพยุงฉันขึ้นรถก่อน”
ลู่จิ่งเซินจูงเธอเดินออกจากเรือนหลังเก่า เขาตรวจเช็กเบาะนุ่มที่เพิ่งผูกใหม่บนเบาะหลังรถจักรยานอีกรอบ แล้วยังตรวจสอบความเสี่ยงของโซ่รถจักรยานที่ชายกระโปรงเธออาจเข้าไปติด ทั้งที่จริงไม่มีความเสี่ยงนั้นอยู่เลย
“ตอนนั่งข้างๆ ให้จับเอวผมไว้ ทางข้างหน้ามีหินคลุกอยู่สองช่วง ผมจะปั่นให้ช้าลง หากรู้สึกไม่มั่นคงให้บอกผมทันที”
“ฉันใส่กางเกงขายาว สามารถนั่งได้อย่างมั่นคง คุณแค่ดูทางก็พอ อย่าเพิ่งปั่นไปแค่สิบก้าวก็หันกลับมาถามรอบหนึ่ง”
เสี่ยวโจวเข็นจักรยานผ่านมาข้างๆ แพรแดงบนแฮนด์รถกางออกรับสายลมยามเช้า
“หมอหลิน คุณต้องจัดการผู้บังคับกองพันล่วงหน้าแล้วล่ะครับ เขาถามตลอดทางจากเขตทหารมาถึงหมู่บ้านสี่ครั้งแล้วว่าทีมงานตกหล่นหรือเปล่า ขากลับเกรงว่าจะต้องถามอีกสี่ครั้งว่าคุณนั่งมั่นคงดีไหม”