เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“จุดจบของฉัน ฉันจะเป็นคนเดินไปเอง หากพวกแกยังกล้าทุบประตูอีก คราวหน้าก็ไปพูดประโยคนี้ที่สถานีตำรวจเถอะ”
ประโยคนี้ข้ามผ่านหนึ่งคืนยังคงค้างอยู่ในรั้วบ้าน เช้าวันชิวสองของปีใหม่ ยามเสียงเคาะประตูดังขึ้นนอกประตูอีกครั้ง หลินหน่วนจึงถามชื่อผู้มาผ่านบานประตูก่อน
“สหายหลินหน่วน ฉันลู่จิ่งเซิน วันนี้หยุดพัก เลยแวะมาอวยพรปีใหม่ผู้มีพระคุณผู้ช่วยชีวิต ของขวัญกับขั้นตอนลงทะเบียนผ่านฝ่ายส่งกำลังบำรุงเรียบร้อยแล้ว”
หลินหน่วนปลดกลอนประตู มองเห็นรถจักรยานที่เช็ดถูจนสะอาดคันหนึ่งก่อน จากนั้นก็เห็นลู่จิ่งเซินที่สวมเสื้อนวมสีเทา ที่แฮนด์รถแขวนห่อกระดาษคราฟต์ไว้สองห่อ ในอ้อมแขนยังกอดเครื่องดื่มมอลต์สกัดขวดหนึ่ง
“ผู้บังคับกองพันลู่มาอวยพรปีใหม่ถึงบ้านยังต้องแจ้งขั้นตอนก่อนอีก หากคุณไม่พูดประโยคสุดท้าย ฉันเกือบคิดว่าเขตทหารส่งคุณมาตรวจเวรช่วงเทศกาลปีใหม่ที่คลินิกเสียแล้ว”
“เครื่องแบบทหารทิ้งไว้ที่ค่าย วันนี้ก็ไม่ได้พาเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมา หากคุณยังเรียกฉันว่าผู้บังคับกองพันลู่ การมาอวยพรปีใหม่ส่วนตัวรอบนี้คงนับว่าไม่ราบรื่นแล้ว”
“แล้วฉันควรจะใช้คำเรียกขานว่าอะไร เรียกตรง ๆ ว่าลู่จิ่งเซิน หรือเรียกผู้บังคับกองพันเหมือนเสี่ยวโจว”