เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“หลินหน่วน”
หลังจากลู่จิ่งเซินหลับไปเพราะหมดสติ รถทหารสองคันบรรทุกคนออกจากปลายหมู่บ้าน ฝุ่นที่ล้อรถตีฟุ้งขึ้นยังไม่ทันตกลง ชาวบ้านที่ยืนล้อมอยู่ไกล ๆ ก็เริ่มซุบซิบกันแล้ว
“ก่อนขึ้นรถ ผู้บังคับกองพันลู่ยังถามชื่อหลินหน่วน ดูท่าจะจำผู้มีพระคุณผู้ช่วยชีวิตของเขาได้จริง ๆ”
“จะจำไม่ได้ได้ยังไง คนหนักแปดสิบกว่ากิโล แบกกลับมาจากในเขาตลอดทาง เปลี่ยนเป็นชายฉกรรจ์ก็อาจไม่มีแรงขนาดนี้”
“เธอไม่เพียงแบกคนกลับมา ยังห้ามเลือดและประสานกระดูกได้ แพทย์ทหารยังบอกว่าจัดการแผลได้ดี แต่ก่อนใครจะรู้ว่าหลินหน่วนมีฝีมือแบบนี้”
ป้าหลี่ถือตะกร้าผักเดินมาถึงปากรั้วไม้ไผ่ แล้วไล่เด็กที่ยังอยากชะโงกดูในบ้านให้ถอยออกไป
“คนถูกพาตัวไปแล้ว พวกเธออย่าไปขวางประตูบ้านหลินหน่วน เธอเหนื่อยมามาครึ่งวันแล้ว ยังไงก็ต้องให้คนได้พักหายใจบ้าง”