กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“แม่ คุณเซ็นชื่อไปเถอะ”
เฉินซือฉีนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา ไม่แม้แต่จะเหลือบตาขึ้นมอง
ซูเนี่ยนยืนอยู่ในห้องรับแขกของบ้านตัวเอง มองหนังสือข้อตกลงหย่าที่กางอยู่ตรงหน้า ปลายนิ้วเย็นเฉียบขึ้นมาเล็กน้อย
ไม่ใช่เพราะการหย่า
แต่เป็นเพราะคนที่พูดคำนี้ คือลูกสาวแท้ ๆ ที่เธออุ้มท้องมานานสิบเดือน
“ซือฉี เธอพูดใหม่อีกทีสิ” ซูเนี่ยนเอ่ยเสียงแผ่วเบา
“ฉันบอกว่า ให้เซ็นชื่อ” เฉินซือฉียอมเงยหน้าขึ้นในที่สุด แววตาไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย “สิทธิ์ถือหุ้นของนานาชาติเนี่ยนฮุยโอนไปเป็นชื่อของพ่อกับน้าหว่านหนิงหมดแล้ว หมายศาลคุณก็ได้รับแล้ว บ้านหลังนี้ ไม่มีอะไรที่เป็นของคุณอีกแล้ว”