กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ตอนที่ 53 เราทุกคนเหมือนกัน? ไม่ เราไม่เหมือนกัน
“ไม่ถึงขนาดนั้น ไม่ถึงขนาดนั้น”
อันเกอรีบโบกมือพลางกล่าวว่า “อย่างมากเราก็แค่ไม่ทำธุรกิจกับคนประเภทนั้น ไม่จำเป็นต้องทำอะไรที่รุนแรงเกินไป”
เขากลัวจริงๆ ว่าเลี่ยฟูจะไปมีเรื่องชกต่อยกับคนอื่น
เพื่อเรื่องแค่นี้ ไม่จำเป็นเลยจริงๆ
เลี่ยฟูเบะปากแล้วกล่าวว่า “ก็มันจริงนี่นา”
“ผลไม้ป่าพวกนี้ เราไม่มีทางเปลี่ยนเป็นเงินได้เลย จะเก็บไว้กินเองที่บ้านหรือปล่อยให้เน่าอยู่ในป่าก็เท่านั้น ตอนนี้คุณยอมรับซื้อกลับมา ก็นับว่าเป็นการมอบช่องทางทำมาหากินให้พวกเขาแล้ว ในสถานการณ์แบบนี้ยังมีคนไม่รู้จักดีชั่วมาหาเรื่อง ก็สมควรโดนทุบแล้ว”