กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 110 ที่นาร้างหมดแล้ว
หวังปิงเหยียนยิ้มหวานให้ไป๋ชีอวี๋ แล้วเอามือทั้งสองข้างโอบคอเขาเบา ๆ “ชีอวี๋ เราไม่ได้อยู่กันสองต่อสองแบบนี้มานานแล้วนะคะ”
มุมปากไป๋ชีอวี๋กระตุก สองคนเหรอ ฮ่า ๆ
พอรู้สึกถึงความนุ่มและความอุ่นของหวังปิงเหยียนในอ้อมแขน ในใจเขาก็มีอารมณ์วูบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาเลย
เขาค่อย ๆ ผลักหวังปิงเหยียนออก พูดอย่างจนใจ “ปิงเหยียน ผมรู้ว่าช่วงนี้ผมไม่ค่อยได้ดูแลคุณ แต่ตอนนี้ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้ค่อยคุยกันได้ไหม”