บทที่ 53 กายไม้มรณะ

บทที่ 53 กายไม้มรณะ

วันใหม่มาถึงอย่างเงียบสงบ

หลิงหานลืมตาขึ้นฉับพลัน มุมปากประดับรอยยิ้มพึงพอใจ เขาดึงกระบี่ออกมาพร้อมกับยื่นมือซ้ายออกไป แล้วฟันฉับลงที่แขนตนเองทันที

หากมีผู้ใดมาเห็นเข้าคงคิดว่าเขากำลังทำร้ายร่างกายตัวเองเป็นแน่ ทว่าภาพเหตุการณ์หลังจากนั้นกลับทำให้ต้องตกตะลึงจนตาแทบถลน เพราะคมกระบี่ที่ฟันลงไปไม่ได้ทิ้งร่องรอยบาดแผลใดๆ ไว้บนผิวหนังเลย นอกจากรอยขีดสีขาวจางๆ เท่านั้น

"สมเป็นวิถีคัมภีร์วัชระอมตะ พลังป้องกันของข้าเพิ่มขึ้นจากเดิมโขทีเดียว" หลิงหานพยักหน้ารับ แม้ว่าการฟันเมื่อครู่เขาจะไม่ได้โคจรลมปราณหล่อเลี้ยง และไม่ได้ใช้ลมปราณเสริมแกร่งการป้องกัน อาศัยเพียงความแข็งแกร่งของร่างกายล้วนๆ ในการรับมือก็ตาม

เขาเพิ่มพละกำลังขึ้นอีกเล็กน้อยพร้อมกับโคจรคัมภีร์วัชระอมตะ