บทที่ 44: ปะทะหม่าหลาง

บทที่ 44: ปะทะหม่าหลาง

“ยา… ยาแก้พิษ!” หลิงโฉงควนครวญครางอย่างทรมาน ผงสลายหยวนไม่เพียงแต่จะสลายพลังหยวนจนเขารู้สึกอ่อนแรงไปทั้งร่าง แต่ยังแฝงไว้ด้วยพิษร้ายแรงที่กัดกร่อนอวัยวะภายใน ความเจ็บปวดสุดแสนจะทนทานทำให้เขาต้องส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

น้ำเสียงเว้าวอนของเขา ฟังไม่ออกว่ากำลังร้องขอต่อหลิงฮั่นหรือหม่าหลาง หรืออาจจะหมายถึงทั้งสองคนพร้อมกัน

ส่วนหลิงมู่อวิ๋นทำได้เพียงนึกเสียใจอยู่ภายในใจ เสียงที่เค้นออกมาจากลำคอมีเพียงเสียง “เค้กๆ” หยาดเหงื่อไหลซึมท่วมร่าง เจ็บปวดทรมานจนเกินบรรยาย