กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หม้อปรุงยาสีพาสเทล
บทที่ 32 ทะลวงสู่ขอบเขตจูหยวน
หลิงฮันเก็บกระบี่เข้าฝัก พลอยแย้มยิ้มพลางเอ่ยถาม “พวกเจ้าคงไม่เอาเรื่องในวันนี้ไปโพนทะนาหรอกจริงไหม?”
“ไม่แน่นอนอยู่แล้ว!” ลิ่วตงและพวกอีกสี่คนรีบสั่นหัวปฏิเสธยกใหญ่
“ก็เท่านั้นแหละ ในเมื่อไม่มีใครพูด แล้วใครจะไปรู้ว่าพวกฮั่งจ้านมาจบชีวิตกันอยู่ที่นี่?” หลิงฮันเอ่ยสบายๆ
ทว่าพวกของลิ่วตงกลับยังไม่อาจวางใจได้ เพราะชื่อของ ‘สำนักหมาป่าหิน’ นั้นช่างน่าหวาดหวั่นเกินไป เพียงแค่พวกมันพลิกฝ่ามือก็สามารถบดขยี้ตระกูลของพวกเขาให้แหลกคามือได้เป็นร้อยครั้ง! ด้วยความหวาดผวาเช่นนี้ พวกเขาจึงไม่กล้าตกค้างอยู่ที่นี่นานเกินไป เพราะเกรงว่าหลิงฮันจะฆ่าคนปิดปาก ประกอบกับในมือยังถือผลหลิงชิง (ปราณเขียว) กันอยู่คนละผล หัวใจของแต่ละคนจึงเต้นระทึกกระสับกระส่ายไปหมด
หลังจากรีบเอ่ยลาหลิงฮัน พวกเขาก็กระโจนพรวดใส่เกียร์หมาโกยอ้าวหายวับไปทันที