กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หม้อปรุงยาสีพาสเทล
บทที่ 5: ตบสั่งสอนหมาแก่
หลิวอู่ถงมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม นางอยู่ในระดับรวมหยวนขั้นแปด ขณะที่หลิงจงคานอยู่แค่ขั้นหก อย่ามองว่าห่างกันเพียงสองขั้น ทว่าขั้นแปดคือปลายรวมหยวน ส่วนขั้นหกคือมัธยมรวมหยวน ช่องว่างระหว่างสองขั้นนี้ราวกับคนละขอบเขตใหญ่
หลิงจงคานทั้งโกรธทั้งตกใจ กล่าวว่า "คุณหนูหลิว ท่านต้องการช่วยไอ้สารเลวตัวนี้จริงๆ หรือ?"
"ไอ้หมาแก่ พูดจาให้มันสะอาดหน่อย" หลิงฮั่นเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรื่อยเปื่อย
คำพูดนี้ทำเอาหลิงจงคานและพวกอีกสามคนแทบกระอักเลือดตาย แกเป็นฝ่ายพ่นคำว่าหมาแก่ออกมาคำแล้วคำเล่า แต่กลับมาบอกให้คนอื่นพูดจาให้สะอาด นี่มันสำนวนสำเนียงประเภท 'ขุนนางเผาบ้าน ราษฎรจุดเทียนไม่ได้' ชัดๆ!
ช่างเอาแต่ใจและไร้เหตุผลสิ้นดี