กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนพิเศษ หรงเจี้ยนเสวี่ย: หิมะตกย่อมมีเสียง
นางมักจะร้องไห้อยู่เสมอ
นับแต่พบหน้านางที่วัดหรั่นเติง นางก็เอาแต่ร้องไห้
ร้องไห้ให้สามีของนาง ร้องไห้ให้พี่น้องของข้า
ข้าบำเพ็ญเพียรอยู่ที่วัดหรั่นเติง พบเห็นผู้คนเช่นนางมามากมาย
ยามแรกเริ่มเพราะสูญเสียที่พึ่งพิงอย่างสามีผู้ล่วงลับ จึงเจ็บปวดจนแทบขาดใจ นึกอยากติดตามไปพร้อมกับเขา
ทว่าผ่านไปเพียงครึ่งปี ยามกลับมาที่วัดอีกครั้ง กลับควงแขนสามีใหม่ มาขอพรให้ครองคู่กันอย่างมีความสุข
ไม่ว่าชายหรือหญิง ล้วนเป็นเช่นนี้ทั้งสิ้น
นี่มิใช่ความผิดอันใด เพียงแต่ในเมื่อภายหลังจะต้องครองคู่กับผู้อื่น การที่วันนั้นร้องไห้แทบขาดใจตาย สุดท้ายจึงให้ความรู้สึกตลกร้ายที่สรรพสิ่งแปรเปลี่ยนไป
——ช่างไม่มีความจำเป็นอันใดเลย