กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 197 เขาก็มีความเห็นแก่ตัวเช่นกัน
เป็นคนย่อมมีความเห็นแก่ตัว
ความเห็นแก่ตัวของเสิ่นอันซานคือเสิ่นฉงเย่ว์
ด้วยเหตุนี้ยามเขาชราภาพ เสิ่นฉงเย่ว์กลับขาดนิ้วไปหนึ่งนิ้ว ทั้งยังหม่นหมองไร้สุข การจะแต่งงานกับผู้ที่มีฐานะทัดเทียมกันจึงกลายเป็นเพียงความหวังลมๆ แล้งๆ
ทว่านางไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตา อีกทั้งเพราะหรงเจี้ยนเสวี่ย นางจึงเกิดความยึดติดขึ้นมา
นางกล่าวกับเขาว่า “ท่านพ่อ ข้าสามารถไม่แต่งงานกับหรงเจี้ยนเสวี่ยได้”
นางกล่าวว่า “ท่านพ่อ ข้าต้องการแต่งงานกับผู้ที่มีฐานะสูงส่งกว่าหรงเจี้ยนเสวี่ย”
นางกล่าวว่า “ท่านพ่อ ข้าจะทำให้หรงเจี้ยนเสวี่ยต้องเสียใจ! ข้าจะทำให้หรงเจี้ยนเสวี่ยคุกเข่าอยู่แทบเท้าข้า!”
เสิ่นอันซานมองดูบุตรสาวสุดที่รักที่ดวงตาแทบถลนและใบหน้ามืดครึ้ม ฝ่ามือที่ยกขึ้นสูงในตอนแรก สุดท้ายก็ทำได้เพียงทิ้งลงอย่างหมดแรง