Chapter 0157

ตอนที่ 157 “ปรนเปรอข้า”

เสียงลูกประคำกระทบกันแผ่วเบาเลือนหายไป

เผยจิงซวี่เม้มริมฝีปากสีดอกซากุระแน่น นางเงยหน้าขึ้นมองบุรุษตรงหน้า

ดวงตาคู่นั้นมิได้ราบเรียบไร้คลื่นลม ทว่ากลับดูเหมือนความเงียบงันและกดดันก่อนพายุฝนจะมาเยือน

เขาถอดลูกประคำที่ข้อมือออก

เสียง “กึก” ดังขึ้นเบา ๆ ก่อนที่มันจะถูกวางลงบนโต๊ะ

หางตาของเผยจิงซวี่ยังคงแดงก่ำ ขอบตาชื้นแฉะ ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองเขาอย่างแน่วแน่

“คิดชัดเจนแล้วหรือ?”

หรงเจี้ยนเสวี่ยเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน

เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้านาง