Chapter 0112

ตอนที่ 112 เทพพุทธมิอาจช่วยเขาได้

ความคันที่ส่งมาจากแผ่นหลังนั้นมิได้ลึกซึ้งถึงแก่น

บาดแผลยามตกสะเก็ดนั้นคันจนยากจะทนทาน

เขาไม่ปรารถนาจะสนใจเสื้อตัวในสีเขียวมรกตนั่น

หรี่ตาลงเล็กน้อย หรงเจี้ยนเสวี่ยกดคิ้วสวยลงต่ำ

ยามหลับตาลง ก็หวนนึกถึงความฝันอันไร้สาระเหล่านั้นเมื่อคืนนี้อย่างไม่ทราบสาเหตุ

หรงเจี้ยนเสวี่ยเป็นคนมีเหตุผลมาโดยตลอด ระหว่างความฝันกับความเป็นจริง เขาย่อมแยกแยะได้ชัดเจน

เฉกเช่นที่เขารู้ดีว่า ในความเป็นจริง นางไม่มีวันขึ้นมาคร่อมบนเอวเขา แล้วอ้อนวอนขอให้เขามอบความสุขให้

——นางรักสามีของนางสุดหัวใจ

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หรงเจี้ยนเสวี่ยก็ลืมตาขึ้น ความง่วงงุนมลายหายไปสิ้น