Chapter 0094

ตอนที่ 94 พี่เขย อยากจับมือ...

ร่างกายที่บอบบางและเล็กจ้อยของนางสั่นเทาเบา ๆ

นางไม่ได้สวมรองเท้าหรือถุงเท้า เท้าที่ขาวผ่องและเรียบเนียนเหยียบลงบนพื้นไม้ที่เย็นเยียบ ถูกชายอาภรณ์โปร่งบางบนร่างปกปิดไว้อย่างเลือนราง

หรงเจี้ยนเสวี่ยไม่ได้เอ่ยสิ่งใด

มือขวาถือร่ม มือซ้ายไพล่หลัง สวมอาภรณ์ยาวสีหมึก ร่มกระดาษน้ำมันคันนั้นบดบังอารมณ์ของเขาจนมิดชิด

เสียงฝนตกพรำ ๆ ราวกับหลีกเลี่ยงเขาจนหมดสิ้น ไม่เปียกปอนแม้แต่หยดเดียว

เผยจิงซวี่กัดริมฝีปากเบา ๆ ในดวงตาของนางมีหยาดน้ำตาเอ่อคลอ หางตาแดงก่ำ ทว่ายังคงฝืนทำเป็นใจเย็นเอ่ยขึ้น “คืนนี้ฝนตกชื้นแฉะ หากพี่เขยไม่มีธุระอื่นใด ก็รีบกลับไปพักผ่อนเถิด...”