กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 10 อยากเป็นครอบครัวเดียวกัน~
หรงเจี้ยนเสวี่ยหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาปรายตามองเจียงหุ่ยโดยไม่กล่าววาจา
เจียงหุ่ยถึงได้นึกขึ้นได้ ดูเหมือนจะเป็นเพราะเมื่อวานเขาเอ่ยปากพูดไปเรื่อยว่าคุณชายป่วยเป็นหวัด ฮูหยินรองจึงได้มาส่งน้ำขิง
เจียงหุ่ยเกาหน้าด้วยความรู้สึกผิด เขาไม่ได้พูดอะไร
หรงเจี้ยนเสวี่ยหันไปมองทางประตูหน้าต่าง “ขอบใจน้องสะใภ้ที่เป็นห่วง ร่างกายข้าไม่มีสิ่งใดน่ากังวลแล้ว น้ำขิงนั่นไม่ต้องหรอก”
ด้านนอกห้องหนังสือ เสียงของสตรีเงียบไปครู่หนึ่ง
นางเอ่ยเสียงเบาว่า “เจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นข้าน้อยขอตัวก่อน”
หรงเจี้ยนเสวี่ยก้มสายตาลงเล็กน้อยผ่านบานประตูหน้าต่างนั้น สายตาตกลงบน “คัมภีร์ชิงจิ้ง” ที่เขาเพิ่งคัดลอกไปเมื่อครู่