บทที่ 122 ยังคิดบัญชีไม่จบ

บทที่ 122 ยังคิดบัญชีไม่จบ

ชั่วพริบตา เขารู้สึกว่าความอบอุ่นในใจเย็นเยียบลงไปมาก

เขามองเด็กสาวตรงหน้า แต่ก็ไม่ได้มีท่าทีหยิ่งยโสเหมือนเมื่อวาน

เขาพยักหน้าอย่างสุภาพอ่อนโยน "แม่นางวางใจเถิด ในเมื่อเจ้าช่วยชีวิตข้า ของตอบแทนที่รับปากไว้ ข้าย่อมมอบให้แน่นอน เพียงแต่ตอนนี้ข้ายังมีแผลติดตัว ประกอบกับสถานการณ์ภายนอกเมื่อคืนเจ้าก็เห็นแล้ว ดังนั้นข้าน้อยอาจจะต้องรบกวนจวนของเจ้าไปอีกหลายวัน หวังว่าแม่นางจะให้ที่พักพิงแก่ข้าสักแห่ง"