บทที่ 44 ตกใจจนสลบ

บทที่ 44 ตกใจจนสลบ

ด้วยกลัวว่าตนจะจำผิด เขาจึงหันไปมองคนผู้นั้นอีกครั้ง กวาดสายตาพิจารณาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ยิ่งมอง ก็ยิ่งซ้อนทับกับใบหน้าในความทรงจำของเขา

เขาพึมพำเสียงแผ่วอีกครั้ง "นี่มันเป็นไปได้อย่างไร จวนอ๋องอันหยางทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร!"

"ท่านอัครเสนาบดี หรือว่าท่านพบอะไรเข้าหรือขอรับ?"

เมื่อเห็นสีหน้าของเขาผิดปกติ ใต้เท้าหลี่ก็รีบเอ่ยถาม

ใต้เท้าหวังเองก็หันมามองทางอัครเสนาบดีหนานกงเช่นกัน

หรือว่าใต้เท้าอัครเสนาบดีจะพบความผิดปกติของเรื่องนี้แล้ว

สมแล้วที่เป็นอัครเสนาบดี สมองย่อมดีกว่าพวกเขานัก

เพิ่งมาถึงเพียงชั่วประเดี๋ยวเดียว ก็มองเห็นเงื่อนงำเสียแล้ว