บทที่ 22 นางคือคนไร้ยางอาย

บทที่ 22 นางคือคนไร้ยางอาย

"ตามมาแล้วรึ?"

"ความกล้าไม่เบาทีเดียว!"

หางตาของฮั่วถังเหลือบมองไปด้านหลัง เห็นเงาร่างอันคุ้นเคยกำลังสะกดรอยตามนางมา

นางแค่นเสียง 'หึ' กวาดสายตามองไปรอบด้าน ก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปยังตรอกเล็ก ๆ ที่ไร้ผู้คน

โอวหยางมู่ชิงมองดูบุรุษผู้นั้นเดินเข้าไปในตรอกร้าง ในใจนึกลังเลอยู่บ้าง

แต่พอเห็นคนผู้นั้นกำลังจะหายไปจากสายตา นางก็กัดฟันแน่น รีบเร่งฝีเท้าตามเข้าไปทันที

นางเป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ระดับหก ในหมู่ชาวบ้านธรรมดามีน้อยคนนักที่จะทำอันตรายนางได้ จึงไม่ต้องกลัวว่าอีกฝ่ายจะมีลูกไม้ตุกติกอันใด

นางเดินเข้าไปในตรอกนั้น ทว่ากลับไม่พบเห็นเงาของผู้ใดเลยแม้แต่น้อย "แปลกจริง เมื่อครู่ยังเห็นกับตาว่าคนผู้นั้นเดินเข้ามานี่นา!"