บทที่ 7 นางไร้ความผิด ฆ่าหวังชิง

บทที่ 7 นางไร้ความผิด ฆ่าหวังชิง

รอบด้านเงียบสงัดไร้สุ้มเสียง น้ำเสียงของนางดังกังวานเข้าสู่หูของทุกคนอย่างชัดเจน

ทุกคนต่างเงยหน้าขึ้นมองเด็กสาวที่ยืนอยู่บนแท่นประหาร

เส้นผมที่ถูกปล่อยสยายของฮั่วถังปลิวไสวไปตามสายลมจนแนบติดไปบนใบหน้า ทว่าสีหน้าของนางทุกคนกลับมองเห็นได้อย่างชัดแจ้ง งดงาม โอหัง และยังแฝงไปด้วยความรู้สึกดูแคลนอยู่หลายส่วน!

อีกฝ่ายพูดไม่ผิด ป้ายทองละเว้นโทษประหารอยู่ในมือ ต่อให้เป็นฮ่องเต้องค์ปัจจุบันก็ยังไม่อาจสั่งประหารนางได้ ทว่าคำพูดของนางยังแฝงความเยาะเย้ยเอาไว้ด้วย ส่วนว่ากำลังเยาะเย้ยผู้ใดนั้น ย่อมเป็นที่รู้กันดีโดยไม่ต้องเอ่ยคำ!

ขุนนางคุมประหารขมวดคิ้ว เขามองฮั่วถัง “ต่อให้เจ้าจะมีป้ายทองละเว้นโทษประหารจนไม่ต้องตาย แต่ข้อหาที่ติดตัวเจ้าก็ไม่อาจลบล้างไปได้ด้วยสิ่งนี้!”