บทที่ 191 ก็แค่สุนัขสันหลังหักตัวหนึ่ง

บทที่ 191 ก็แค่สุนัขสันหลังหักตัวหนึ่ง

เมื่อมองดูซูอู่ที่อยู่บนเวที สีหน้าของหลินโม่ก็ดูประหลาดพิลึก

ส่วนในหมู่นักศึกษาใต้เวทีนั้น

นักศึกษาที่เรียนภาพวาดพู่กันจีนจำนวนไม่น้อยต่างก็เดือดดาลด้วยความโกรธแค้น

"ไม่ใช่ละ! หมายความว่ายังไงวะ?"

"พูดจาอะไรของแก! อะไรคือภาพวาดพู่กันจีนเป็นขยะ?"

"ไม่อยากมาก็ไม่ต้องมา ใครไปกราบกรานขอร้องให้แกมากัน!"

"ไอ้พวกคลั่งต่างชาตินิยมตะวันตก ถุย!"

"......"

แน่นอนว่า ย่อมมีนักศึกษาที่เรียนภาพสีน้ำมันอยู่ไม่น้อยเช่นกัน