บทที่ 106 ปัญหาก็คือ นาฬิกาเรือนนั้นมันเป็นของจริง

บทที่ 106 ปัญหาก็คือ นาฬิกาเรือนนั้นมันเป็นของจริง

ในเวลานั้นเอง

โม่เผิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นยังคงประดับรอยยิ้มจางๆ ไว้บนใบหน้าตลอดเวลา

ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

"ถุงที่อยู่ในมือผมใบนี้ คือถุงวิเศษครับ

ด้านในเชื่อมต่อกับมิติพิศวง ไม่ว่าใส่อะไรลงไปก็สามารถทำให้หายวับไปได้หมด"

พอกล่าวจบประโยค

บรรดาเพื่อนสาวต่างก็พากันแสดงสีหน้าประหลาดใจพลางพูดขึ้น

"นี่... หลอกกันหรือเปล่าเนี่ย?"

"นั่นสิ จะมีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นได้ยังไงกัน!