กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 102 เพื่อนร่วมชั้นที่นึกเสียใจก็สายเกินไป
เงียบ!
เงียบสงัดราวกับป่าช้า!
ทุกคนในเวลานี้
ต่างพากันมองไปยังสวีซานอย่างเงียบงัน สีหน้าแข็งค้างไปตามๆ กัน
หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างหลินโม่ก่อนหน้านี้
ลำคอในยามนี้พลันรู้สึกแห้งผากขึ้นมาเล็กน้อย เอ่ยขึ้นว่า
“พะ...พี่ซาน พี่ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม? หลินโม่เขาน่ะ...”
เมื่อเห็นสีหน้าของเหล่าเพื่อนเก่าตรงนี้
สวีซานก็ชะงักไปทันที