กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 125 ก็แค่ผู้ชาย เจ้าอยากได้ก็เอาไป
“ข้าเป็นว่าที่ภรรยาของเขาจริง ๆ... ว่าที่ภรรยา... ภรรยา...”
เสียงใสราวกับเสียงพิณและระฆังหยกนั้นไม่ได้ดังเลยสักนิด แต่กลับเหมือนมีเสียงก้องจากที่ไกล ๆ ซ้อนทับอยู่ แล้วดังขึ้นเรื่อย ๆ วนเวียนอยู่ข้างหูอวี๋ซิ่วไม่ยอมหยุด
จนใบหน้าเล็กของนางซีดเผือดในพริบตา
ความเจ็บช้ำถาโถมเข้าท่วมอก กลบความโกรธเดือดดาลไปจนหมด
หัวใจเหมือนถูกมีดกรีดผ่าออกทั้งเป็น แล้วราดน้ำมันร้อนซ้ำ ก่อนจะเอาเหล็กเผาไฟจนแดงมานาบทับอีกที
ดังฉ่า ๆ จนควันขึ้น
เจ็บจนลำคอตีบตัน น้ำตาแทบไหลออกมา