กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 100 นางตายไปครั้งหนึ่ง สมองหายไปด้วยหรือไง?
สีหน้าของชายหนุ่มเย็นชาลง แววตาเจือความเข้มงวดอยู่หลายส่วน ดูท่าทางเหมือนจะคิดบัญชีช้าหน่อยแต่ก็มาอยู่ดี
“คราวนี้ยังกล้าอีกไหม?”
อวี๋ซิ่วพึมพำเสียงเบา “ไม่กล้าแล้วก็ไม่กล้าแล้ว แต่ใครใช้ให้เจ้าไม่ยอมให้ข้านอนล่ะ ทั้งหมดเป็นความผิดของเจ้านั่นแหละ!”
ยังไงข้าก็ไม่ผิด!
╭(╯^╰)╮
เห็นนางยังทำท่ามั่นใจเต็มที่ เฝิงอวี้ก็ทั้งฉุนทั้งขำ เขาพลิกตัวนางให้หันมาแล้วกอดไว้ น้ำเสียงอ่อนลง “ใช่ เป็นความผิดของข้าเอง”
จริง ๆ แล้วไม่เห็นต้องกินยานั่นเลย นางไม่ต้องทำอะไรด้วยซ้ำ แค่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา ก็ทำให้เขาหลงจนไม่รู้เนื้อรู้ตัวแล้ว