กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 33 เขาคนนี้น่ะ ใจแคบแถมยังเจ้าคิดเจ้าแค้นสุด ๆ เลย
ผ่านไปนาน เฝิงอวี้ถึงยอมถอนจูบ ปลายจมูกของเขายังแตะอยู่กับปลายจมูกของนาง ลมหายใจร้อนผ่าวของทั้งคู่คลอเคลียกัน
ถึงดวงตาจะเต็มไปด้วยความปรารถนา แต่สีหน้าของเขาก็ยังเย็นชาและสงบนิ่ง เหมือนดอกบัวที่บานเต็มที่อยู่บนยอดเขาหิมะ งดงามอ่อนโยน ไม่แปดเปื้อนฝุ่นผง และสง่างามสำรวม
เขาใช้นิ้วชี้ลูบริมฝีปากแดงสดของนาง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความปรารถนาจนชวนให้ใจสั่น “ตรงนี้ เคยมีชายอื่นจูบหรือไม่?”
อวี๋ซิ่วส่ายหน้า แล้วก็พยักหน้า “เมื่อครู่มีโจรเด็ดบุปผาคนหนึ่งจูบข้า บังอาจมาลวนลามข้า ข้าจะฆ่ามัน!”
พูดจบนางก็ลุกขึ้นเตรียมจะพุ่งออกไป แต่กลับถูกกดตัวไว้ได้อย่างง่ายดาย