กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 11 ข้าไม่ได้บอบบางขนาดนั้น
เฝิงอวี้ไม่ได้พูดอะไร เขาเดินไปนั่งที่โต๊ะ วางลูกประคำลง แล้วรวบแขนเสื้อขึ้นเตรียมหยิบพู่กัน
อวี๋ซิ่วไวกว่าเขาก้าวหนึ่ง นางใช้สองมือยื่นพู่กันหมึกแดงให้เขาอย่างคล่องแคล่ว
สายตาของเฝิงอวี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขารับพู่กันมาแล้วเปิดเอกสารรายงาน
อวี๋ซิ่วเดินไปด้านข้าง ยืนฝนหมึกอย่างเงียบ ๆ
พอฝนหมึกได้พอประมาณ นางก็สังเกตว่ากำยานในกระถางไหม้หมดแล้ว จึงหยิบกำยานที่ทำเองออกมาจากถุงเฉียนคุน เปิดฝากระถางแล้วใส่ลงไป
กลิ่นหอมอ่อน ๆ สดชื่นค่อย ๆ กระจายไปทั่วห้องหนังสือ
เฝิงอวี้วางพู่กันหมึกแดงลง เลื่อนสายตาจากเอกสารรายงานมามองอวี๋ซิ่ว “นี่คือกำยานอะไร?”