เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 136 ผลไม้แสนอร่อย
"จิ๊บๆ"
"เมี้ยว"
ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา คลื่นหญ้าสีเขียวขจีพัดไหวเป็นระลอกคลื่นราวกับผ้าไหมสีเขียวที่ถูกขยำ เนินเขาเตี้ยๆ ประดับประดาไปด้วยดอกไม้ป่าหลากสีสัน ลมเย็นพัดโชยมาพร้อมกลิ่นหอมสดชื่นของต้นไม้ใบหญ้า
ภาพโฮโลแกรมที่ลอยอยู่กลางอากาศอัดแน่นไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มหลายใบ "เสี่ยวอัน ช่วงนี้เธอกับเสี่ยวเยี่ยนยังยุ่งอยู่ไหม"
ใต้ร่มไม้หนาทึบ อันชิงอวี๋นั่งอยู่บนผืนหญ้านุ่มนิ่ม แผ่นหลังพิงลำต้นไม้ใหญ่ บนศีรษะสวมหมวกฟางใบสวยที่สานขึ้นจากเถาวัลย์อ่อนและกิ่งดอกไม้ รอบตัวมีลูกแมวขนปุกปุยนอนหมอบอยู่เป็นวง พวกมันกำลังกอดหญ้าอุ้งเท้าแมวแทะเล่นอย่างเพลิดเพลิน
หญ้าอุ้งเท้าแมวขนาดเท่ากำปั้นดูใหญ่โตมากเมื่ออยู่ในอ้อมกอดของลูกแมวตัวจิ๋ว เจ้าเหมียวต้องใช้ทั้งสี่อุ้งเท้าช่วยกันกอดไว้ ถึงจะออกแรงกัดคำโตได้ แต่เจ้าหญ้าอุ้งเท้าแมวก็เป็นแค่รอยถลอกนิดเดียวเท่านั้น
อันชิงอวี๋สีหน้าอ่อนโยน ดวงตาใสกระจ่างราวกับมีประกายดาวระยิบระยับ
เขามองไปยังเพื่อนบ้านในภาพโฮโลแกรมแล้วตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "น้าเหลียง ช่วงนี้พวกเราไม่ยุ่งแล้วครับ"
เหลียงอวี้เผยสีหน้ายินดี "งั้นพรุ่งนี้เธอกับเสี่ยวเยี่ยนก็กลับมาเถอะ พวกเธอไม่ได้กลับมานานมากแล้วนะ"