เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 118 ดำดิ่งสู่หุบเหวใต้พิภพ
หนึ่งชั่วโมงต่อมา สัตว์ตัวน้อยตัวสุดท้ายก็เดินออกจากโซนกักกันด้วยสีหน้าสดชื่นกระปรี้กระเปร่า
หมอกสีเทาที่อ้วนกลมจนกลายเป็นก้อนเมฆดำลอยโซซัดโซเซ พยายามยัดตัวเองกลับเข้าไปในกรงหญ้า แนบตัวลงบนใบหญ้าอวี้โซ่วเพื่อดูดซับพลังชีวิตอย่างตะกละตะกลาม
อดอยากมาตั้งหลายวัน ในที่สุดก็ได้กินอิ่มหนำสำราญเสียที
ตั้งแต่ถือกำเนิดขึ้นมา ในหัวของหมอกสีเทามีเพียงความคิดที่จะกินอย่างไม่หยุดหย่อน แต่พอถูกจับมาเลี้ยงที่นี่ มันก็เรียนรู้เรื่องการยับยั้งชั่งใจและการพัฒนาอย่างยั่งยืนได้เองโดยอัตโนมัติ
การกลืนกินพลังชีวิตต้องแลกเปลี่ยนด้วยมลพิษ รอบตัวมันเต็มไปด้วยหญ้าอวี้โซ่วและต้นไม้ที่มีพลังชำระล้าง มลพิษจากภายนอกเข้ามาไม่ได้ มลพิษในตัวมันเองพอกินเข้าไปคำหนึ่งก็ลดน้อยลงไปเรื่อยๆ
หากมลพิษหมดไปเมื่อไหร่ นั่นหมายความว่ามันจะไม่มีวันได้ลิ้มรสแหล่งพลังชีวิตที่บริสุทธิ์และหอมหวานขนาดนี้อีกต่อไป
หมอกต้องให้ความร่วมมือกับมนุษย์
หญ้าอวี้โซ่วในกรงเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองอย่างเห็นได้ชัด ตัวของหมอกสีเทาก็หดเล็กลงตามไปด้วย