เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 104 หมอกจอมตะกละกับคุณหมอหมอก
"นายบอกว่านายจับอะไรได้นะ?!"
อันชิงอวี๋เปิดกระเป๋าเป้ออกกว้าง ทุกคนที่มุงเข้ามาสิ่งแรกที่เห็นคือสีเขียวขจีเต็มกระเป๋า ข้างในอัดแน่นไปด้วยหญ้าหางหมากับหญ้าอุ้งเท้าแมว
ตั้งแต่คราวก่อนที่ออกไปสำรวจดาวรกร้างแล้วหญ้าอวี้โซ่วเกิดมีประโยชน์ขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด อันชิงอวี๋ก็ติดนิสัยพกหญ้าอวี้โซ่วที่ปลูกเสร็จแล้วใส่กระเป๋าเป้ติดตัวตลอด
คราวนี้พอรู้ว่าดาวหมายเลขสิบอันตรายกว่าครั้งก่อน เขายิ่งยัดเข้าไปแบบไม่ยั้ง พื้นที่สองในสามของกระเป๋าเป้แทบจะถูกใช้เก็บหญ้าอวี้โซ่วทั้งหมด
ตอนนี้ตรงกลางกองหญ้าอวี้โซ่วสีเขียวสดปรากฏหลุมเล็กๆ ที่ถูกกัดกร่อนจนยุบตัวลงไป ใบหญ้ารอบๆ วงแห้งเหี่ยวเหลืองกรอบ เหี่ยวแฟบจนเหลือเพียงเปลือกยับยู่ยี่ ราวกับเถ้าถ่านหลังถูกไฟเผา แค่เป่าลมเบาๆ ก็คงสลายกลายเป็นผง
หมอกสีเทาสายหนึ่งขนาดเท่าสองนิ้วมือติดคาอยู่ตรงปากหลุมครึ่งตัว ขยับไหวเบาๆ ราวกับควันธูปลอยอ้อยอิ่ง ถ้าไม่รู้โฉมหน้าที่แท้จริงของมันมาก่อน คงนึกว่าเป็นควันไฟธรรมดาที่เกิดจากสะเก็ดไฟร่วงหล่นใส่
สีหน้าของเยี่ยนหมิงซู่เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขารีบคว้ามืออันชิงอวี๋ดึงตัวลุกขึ้นแล้วดันไปซ่อนไว้ข้างหลัง
คนอื่นๆ ที่มุงดูอยู่ต่างพากันถอยหลังไปสองก้าว
"ซี้ด..."