เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 92 ง้อแมวขี้งอน
เมื่อตระหนักได้ดังนั้น อันชิงอวี๋ก็ยืดตัวตรงขึ้นเล็กน้อย มองชายหนุ่มที่มีสีหน้าไม่สบอารมณ์อย่างประหม่า "เป็นอะไรไปเหรอครับ"
เยี่ยนหมิงซู่ขมวดคิ้ว "นายลืมไปแล้วหรือไงว่าเคยรับปากอะไรฉันไว้"
เขาไม่อยู่คอยจับตาดูแค่ไม่กี่วัน อีกฝ่ายก็ทำตัวเองจนสภาพดูไม่ได้ขนาดนี้ ใบหน้าซีดเซียว แม้แต่ตอนพูดก็ยังไร้เรี่ยวแรง
อันชิงอวี๋กะพริบตาปริบๆ เอ่ยเสียงเบาอย่างคนมีความผิด "วันนี้เป็นเหตุสุดวิสัยครับ..."
ความจริงก็ไม่ได้สุดวิสัยเสียทีเดียว ในใจเขารู้ดีว่าการรักษาอวี้โซ่วเสร็จแล้วมาปลูกต้นไม้ต่อ พลังพิเศษของเขาจะต้องถูกใช้เกินขีดจำกัดแน่ แต่เขากะว่าจะกัดฟันทนเอาหน่อย พักสักสองวันก็คงฟื้นตัว เลยไม่ได้ใส่ใจอะไร ขอแค่ต้นไม้เล็กๆ โตเร็วๆ ก็พอ
คิดไม่ถึงว่าจะถูกมี่มี่ที่เพิ่งกลับมาจากทำงานจับได้คาหนังคาเขาแบบนี้
เยี่ยนหมิงซู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "นายรู้ตัวไหมว่าเวลาโกหก ตาของนายจะกะพริบถี่ขึ้นโดยไม่รู้ตัว"
อันชิงอวี๋หน้าร้อนผ่าว ค่อยๆ ก้มหน้าลง "ขอโทษครับ"
เยี่ยนหมิงซู่ไม่พูดอะไร