เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 84 ฝ่าพายุทรายกลางดาวร้าง กับวินาทีที่พลัดหลง
เยี่ยนซิวจู๋กวาดสายตามองไปรอบๆ วินาทีต่อมาก็ล็อกเป้าหมายไปยังทิศทางที่เยี่ยนหมิงซู่อยู่ได้อย่างแม่นยำ ก่อนจะยกมือชี้ตรงไปอย่างไม่อ้อมค้อม “นั่นไง คนอยู่ทางนั้น ไปหามี่มี่ของนายเถอะ”
อันชิงอวี่เอ่ยขอบคุณเธอเสียงเบา แล้วหันหน้ามองไปทางนั้น ก่อนจะสบเข้ากับสายตาของเยี่ยนหมิงซู่ที่มองตรงมาพอดี
เขาม้มริมฝีปากแน่น ก้นบึ้งของดวงตาฉายแววขุ่นเคืองจางๆ ก้าวเท้าเดินเร็วกว่าปกติมาก
หลีอวิ๋นเห็นท่าไม่ดีรีบหาข้ออ้างชิ่งหนีทันที “แหม ไม่ได้เจอซืออี้ตั้งนาน ขอตัวไปคุยเล่นกับหมอนั่นหน่อยนะ”
เยี่ยนหมิงซู่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองดูเด็กหนุ่มที่กำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างสงบนิ่ง
อันชิงอวี่ก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัว คิ้วตาที่เคยอ่อนโยนในวันวานไร้ซึ่งความอบอุ่นหลงเหลืออยู่ เดิมทีควรจะเป็นคำถามคาดคั้นที่เย็นชาและแข็งกร้าว แต่พอเอ่ยออกมา กลับเจือไปด้วยความทำตัวไม่ถูกและความน้อยเนื้อต่ำใจที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง “คุณรับปากว่าจะพาผมไปด้วย แล้วทำไมถึงแอบหนีมาคนเดียว แถมยังโกหกผมอีก”
น้ำเสียงปลายประโยคที่สั่นเครือเพียงน้อยนิดทำเอาหัวใจของเยี่ยนหมิงซู่กระตุกวูบ เขารู้ตัวดีว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิดเต็มประตู จึงไม่คิดจะหาข้ออ้างมาแก้ตัว เอ่ยรับผิดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง “ขอโทษ”