เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 64 ไอศกรีมธรรมชาติและห้างร้าง
ภายใต้สายตาอ้อนวอนน่าสงสารของเจ้าคนป่าน้อย เยี่ยนหมิงซู่จำต้องถอยร่นทีละก้าว จนเหลือเพียงปราการด่านสุดท้าย เอ่ยเสียงแข็ง "ฉันไม่กินของที่ตกพื้น"
"งั้นผมลงไปเด็ดในน้ำให้สดๆ เลยครับ" อันชิงอวี๋ลุกขึ้นยืน เดินลงไปในน้ำแล้วช้อนใบหญ้าวิญญาณมัจฉาขึ้นมา ฉีกเป็นชิ้นเล็กๆ ล้างน้ำจนสะอาดเอี่ยม ก่อนประคองใส่ฝ่ามือมาถวายให้ท่านแมวผู้สูงศักดิ์บนฝั่ง
เยี่ยนหมิงซู่ที่หนีไม่พ้นชะตากรรมโดนคนป่ากลืนกินจนต้องมานั่งแทะหญ้า จึงได้แต่ยอมจำนนรับบทนักชิมจำเป็น
เขาขมวดคิ้วหยิบขึ้นมาเส้นหนึ่งส่งเข้าปาก เคี้ยวด้วยสีหน้าเรียบเฉย
อันชิงอวี๋จ้องมองอย่างคาดหวัง "อร่อยไหมครับ"
สัมผัสแรกคือความเย็นสดชื่น ไม่มีกลิ่นคาวน้ำแปลกๆ พอกัดผ่านผิวใบที่เด้งสู้ฟัน น้ำหวานรสชาติสดชื่นก็แตกซ่านไปทั่วปลายลิ้น ฉ่ำน้ำและดับกระหายได้ดีเยี่ยม พอกลืนลงไปก็ไม่รู้สึกหวานเลี่ยนติดคอ
เยี่ยนหมิงซู่เอ่ยคำวิจารณ์ "ก็งั้นๆ คล้ายๆ หญ้าแมว ไม่ได้แย่" พูดจบก็หยิบอีกเส้นเข้าปากทันที
อันชิงอวี๋ยิ้มตาหยีไม่พูดอะไร ดูท่าจะชอบมากเลยแฮะ