เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 14 เปิดแผงขายหญ้า
"ขายหญ้าเหรอครับ" อันชิงอวี๋ถามเสียงลังเล
เซี่ยเหยี่ย "ถูกต้อง"
เขาเอ่ยท้วงอย่างอ้อมค้อม "แต่รสชาติของหญ้านี่มัน..."
เซี่ยเหยี่ยยิ้มอย่างมีเลศนัย "ไม่ได้ขายให้คนกิน แต่เราขายให้สัตว์ตัวเล็กต่างหาก!"
หลังจากเจรจาหารือกันนานถึงสองชั่วโมงเต็ม เซี่ยเหยี่ยก็เคาะสรุปรายละเอียดทั้งหมดของการขายหญ้าหางหมาลงในสมองกลพกพา
"นายลองดูสิ ว่ามีตรงไหนต้องเพิ่มเติมอีกไหม" เขาถามความเห็นอันชิงอวี๋
อันชิงอวี๋แสร้งทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าด้วยสมองที่ว่างเปล่า "ไม่มีแล้วครับ"
เขาไม่ประสีประสาเรื่องการทำธุรกิจเลยสักนิด คำศัพท์อย่างผู้จัดหาสินค้า ช่องทางการตลาด บริการหลังการขาย หรือฐานลูกค้าประจำที่เซี่ยเหยี่ยพูดออกมา ฟังดูเหมือนภาษาต่างดาวสำหรับเขา
ในวันสิ้นโลก การซื้อขายก็แค่ยื่นหมูยื่นแมว แก่นผลึกกับสินค้าแลกเปลี่ยนกันจบก็ถือว่าเสร็จสิ้น ทำไมต้องคิดซับซ้อนขนาดนี้ด้วย