กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 294 ข้าไม่ยอม
“หึ อายุเท่านี้ก็อยู่ขอบเขตแก่นทองคำขั้นสมบูรณ์สูงสุดแล้ว ยังเรียกว่าบำเพ็ญเร็วอีกหรือ? หวังซวี ตระกูลหวังของพวกเจ้าไม่มีคนแล้วหรือไง”
ฮวาเสี่ยวหรงหัวเราะเย็นชา โทสะในใจพลุ่งพล่าน
เมื่อนึกถึงคำพูดสองแง่สองง่ามของหวังซวีเมื่อครู่ นางก็แทบอยากแทงเขาสักสองที ให้ร่างพรุนไปหลายรู
คำว่า “คลอดลูกให้ข้า” นั่นหมายความว่าอย่างไร?
คำว่า “ถอดเสื้อผ้าแล้วแขวนไว้” นั่นหมายความว่าอย่างไร?
ถ้ารู้ตั้งแต่แรกว่าฉินเฟิงเป็นคนของหวังซวี นางคงฆ่าเขาไปตรง ๆ แล้ว!
นางไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหงซวีถึงเห็นฉินเฟิงสำคัญขนาดนี้
ต้องรู้ไว้ว่า พรสวรรค์ของหวังซวีโดดเด่นน่าทึ่งมาตั้งแต่ยังหนุ่ม
ตอนนี้นางเองก็ยังมองไม่ออกว่าหวังซวีอยู่ในขอบเขตพลังระดับใด